سلام. نخندینا !  همینجوری می ذارمش ...

آرام ....

می رسد روزی که اشک ها برایم لبخند می آفرینند....

ادامه مطلب

خدا حافظ   وبلاگ نویسی

باز در آن جاده ی تنها             می دهم گوش سرا پا به قدم ها

و در آن کوچه ی غمگین          می شنوم خنده ز لب ها

تیک ...................... تیک ................... تیک ................... تیک

هی آقا . چه کنم ؟  حوصلم سر رفته  همه جا تاریکه  همه جا ساکته.  فقط این صدا شنیده می شه:

تیک ...................... تیک ................... تیک ................... تیک

هیچ کس حرفی نمی زنه. همه خوابیدن. کاش می شد منم اجازه داشتم بخوابم.

اگه حتی 5 دقیقه خوابم ببره می اندازنم بیرون  یا در وضعیت بهتر تعمیرم می کنن.  اگرم خیلی بهم رحم کنن  باتری هامو عوض می کنن

خب مگه من بدبخت چه گناهی کردم ؟ باید از صبح تا شب اینجا بشینم و نشستن گرد و خاک رو روی سرم حس کنم

باید 24 ساعت منتظر 1 دقیقه باشم تا بتونم یک کار مفید انجام بدم و هم اتاقیمو از خواب بیدار کنم که دیرش نشه. تازه به جای تشکر می زنه تو سرم تا صدام در نیاد

باید همینطور بدون هیچ حرکتی بشینم و صداهای تیک تیک سریع ترین عقربه ام رو بشمارم.

حتی در طول روز نمی تونم خواهش کنم که این مهتابی لعنتی بالا سرمو خاموش کنن تا چشام نسوزه

آخرشم  بعد 4 / 5 سال زندگی خسته کننده دیگه طاقتم تموم می شه و ...

آره سرنوشت ساعت ها همینه

چه بیهوده

پ.ن: سلام.  شاید بهم بخندید ولی واسه همینه که نمی تونم از وسایلم جدا شم.

لای لای ، ای پسر کوچک من
دیده بربند ، که شب آمده است
دیده بر بند ، که این دیو سیاه
خون به کف ، خنده به لب آمده است

سر به دامان من خسته گذار
گوش کن بانگ قدم هایش را
کمر نارون پیر شکست
تا که بگذاشت بر آن پایش را

آه بگذار که بر پنجره ها
پرده ها را بکشم سرتاسر
با دو صد چشم پر از آتش و خون
می کشد دم به دم از پنجره سر

از شرار نفسش بود که سوخت
مرد چوپان به دل دشت خموش
وای ، آرام که این زنگی مست
پشت در داده به آوای تو گوش

یادم آید که چو طفلی شیطان
مادر خسته ی خود را آزرد
دیو شب از دل تاریکی ها
بی خبر آمد و طفلک را برد

شیشه ی پنجره ها می لرزد
تا که او نعره زنان می آید
بانگ سر داده که کو آن کودک
گوش کن ، پنجه به در می ساید

نه برو ، دور شو ای بد سیرت
دور شو از رخ تو بیزارم
کی توانی برباییش از من
تا که من در بر او بیدارم

ناگهان خامشی خانه شکست
دیو شب بانگ بر آورد که آه
بس کن ای زن که نترسم از تو
دامنت رنگ گناهست ، گناه

دیوم اما تو زمن دیوتری
مادر و دامن ننگ آلوده!
آه ، بردار سرش از دامن
طفلک پاک کجا آسوده ؟

بانگ می میرد و در آتش درد
می گدازد دل چون آهن من
می کنم ناله که کامی، کامی
وای بردار سر از دامن من

پ.ن: سلام به همه.  ببخشید بهتون سر نمی زنم. اصلا وقت ندارم. بازم ببخشید خبر نکردمتون.

خسته بودم من شبی

تصمیم گرفتم بروم